همیشه با خود گفتهام که هیچ وقت برای کاری زمان دقیق از طرف خودت تعیین نکن! اما باز هم یادم میرود... روز چهارشنبه بسیار خسته بودم و دیروز هم امکان اتصال به اینترنت مهیا نبود و نهایتاً امروز جهت عرض ادب خدمت رسیدم.
خب. الوعده وفا. سری دوم عکسهای زیرمجموعه لحظهای زندگی را تقدیم میکنم. خوشحال میشوم هم عکسهای سری اول و هم عکسهای سری دوم را ببینید و بگوییدکدام عکس و چرا، بیشتر به دل شما نشست؟ حالا چرند و پرندهای زیرنویس عکسها را هم نخواندید، مهم نیست. (عکسهای سری اول)
زندگی جریان اتفاقات و لحظاتی است که بعضاً به سادگی از کنارش میگذریم برای رسیدن به بهترها و مهمترها؛ اما شاید اندکی وقفه و اندیشه در سادهترینها راهگشای سختترینها باشد. عکسهایی که مشاهده مینمایید، هیچ کدام copy-paste نیست و خودم آنها را گرفتهام. برخی از آنها مربوط به دورانی است که برخلاف رشته تحصیلیام مشغول به خبرنگاری بودم و برخی دیگر هم حسب پسند سوژه گرفته شدهاند. هدفم در این پست پرداختن به سوژههای عکسها بوده است و نه جلوههای عکّاسی حرفهای که اعتراف میکنم چیز زیادی از این هنر نمیدانم. برخی از عکسها با موبایل گرفته شده است که پیشاپیش بر من ببخشایید.
شاید همیشه بتوان معصومیت ناب و خالص را در چشمان و نگاه کودکان یافت؛ خصوصاً اگر کودکان یک روستای نه چندان برخوردار باشند که هنوز نگاهشان به زرق و برقهای دلفریب زیاد گره نخورده است. مطمئنم همه شما عزیزان با دیدن این عکس ناخودآگاه لبخند میزنید، چرا که هیچ ریا و تصنّعی در خنده این کودکان وجود ندارد و چون خالصانه از دل برخاسته است، بر دلها هم اثر میگذارد...